"I want it that way"

Gelukkig hadden we een paar dagen later een personeelsuitje. En een vrij bijzondere dit keer. De jaarlijkse zomerse barbeque hadden we verruild voor een activiteit op zaterdag. Je begrijpt al wel, er was iets minder animo hiervoor. Maar, iedereen die zich opgegeven had was goed gemutst en had zin in een leuke dag. Het is tenslotte het einde van de zomer, wat kan er mis gaan? Niks zou je zeggen. Behalve dat het een personeelsuitje in Nederland gehouden werd. En dat houdt dus in dat je ook in de zomer een slechte dag kan hebben met het weer. En zo geschiede.


"Zonder dat ik het wist woonde ik opeens aan de Maas"

’s Ochtends zou ik naar een collega lopen om vanaf daar met z’n vieren naar Zoelen te rijden, een plaatsje naast Tiel. Nooit van gehoord, en ik denk ook niet dat ik er ooit nog zal komen. Hooguit voor een personeelsuitje. Maar dat ter zijde. Het regende zo enorm hard dat ik de wandeling over sloeg en mij al voor de deur op liet halen. En nu denk je waarschijnlijk dat het wel meeviel met de regen. Nee! Een natte moesson in Bali was in vergelijking met deze regen een miezerbuitje. Zonder dat ik het wist woonde ik opeens aan de Maas.


Ook tijdens de rit naar Zoelen, dat plaatsje naast Tiel, waar ik niet meer wil komen, heb ik meer regen gezien dan in de 32 jaar die ik hiervoor heb meegemaakt. Maar dat mocht de pret niet drukken, want er werd gezellig gekletst in de auto. Mannen voorin, 2 dames achterin. Klassieker was eigenlijk niet mogelijk. Behalve dan dat de heren luidkeels mee aan het zingen waren met The Backstreet Boys, maar ook dat ter zijde.


"Schrijft iets over Trump!"


Eenmaal uitgezongen kwam de column ter sprake. Ik was namelijk op zoek naar inspiratie. En die kwam van de dames achteruit de auto. “Schrijf iets over Trump!” Er viel voor het eerst deze rit een stilte in de auto. Wat moet ik over deze man schrijven zonder in clichés te vallen? En al helemaal, hoe kan ik het relevant maken voor deze column, die toch altijd gericht is op de bemiddeling in de arbeidsmarkt? Maar trouw dat ik ben, ging ik deze uitdaging aan.


Het antwoord kwam al snel toen ik vlak na het weekend een sollicitatiegesprek had voor een nieuwe collega. Alles op papier zag er goed uit. En ook het telefoongesprek hiervoor had ik als zeer positief ervaren. Ik had er zin in. Er werd aangebeld en een vrolijke stem klonk door de intercom: “Ik heb een afspraak met Vincent Hollander.” Nog net niet trappelend van enthousiasme opende ik de deur. De dame stapte naar binnen en liep met ferme pas naar binnen. Ik liep haar tegemoet. Ik geef haar een hand. En die viel tegen! Het was een heel slap handje. Alsof ik een hand gaf aan een nat vaatdoekje.


"... een teken van zelfverzekerdheid, van kracht en van leiderschap."


En toen schoot het mij te binnen. Trump is de koning van de handdruk. Hij trekt de ander zelf iets naar zich toe en met een beetje pech voor de opponent van Trump legt hij zijn andere hand er bovenop. Imponerend voor de ander. Maar het is wel een teken van zelfzekerdheid, van kracht en van leiderschap. De dame liet tijdens het sollicitatiegesprek geen van deze drie eigenschappen zien. Geen goed teken voor een commerciële functie. Dan had ik toch liever een hand gehad van Trump!


Oktober 2017 – Vincent Hollander.